که این دنیا غریبه

همه پاییز رنگاش

     همه رنگاش فریبه

خودت میدونی این دل

     بی تو طاقت نداره

گل نسرین نباری

     که خون بالا میاره

گل نسرین فدات شم

     تو هم دلت شکسته

تو این خرابه آباد

    پر و بال تو بسته

گل نسرین میدونم

    هزاران غصه داری

توی چشمات میخونم

     حرف نگفته داری

گل نسرین نخور غم

      که گلدونت شکسته

نخور غم باغبون هست

   اگه گل خونه بسته

 خدا رحمت بجوشه

     گلم تنهای تنهاست

بگو گلخونه وا شه

     که گل محتاج دریاست

گل نسرین عزیزم

   دیگه تنهایی بسه

میخوام باشم کنارت

   قفس دیگه شکسته

گل نسرین نخور غم

   من و تو با هم هستیم

تا دنیا دنیا دنیاست

   به پای هم نشستیم

گل نسرین عزیزم

   در میخونه بازه

بنوش پیمانهء می

  که می هم چاره سازه

   که می هم چاره سازه

 ..............................................پی نوشت

دوستان گرامی و همراهان مهربان

به دلیل  مشغلهء کاری و مسافرت

تا مدتها در خدمتتان نخواهم بود

از همهء شما گرامیان برای بودنتان با من

سپاسگذاری میکنم و امید به دیدار دوباره تان دارم

هر کجای این کرهء خاکی که هستید

دادار دادآفرین نگهدارتان

سربلند باشید

الف ـــ دریا

چه روزگارانی بود

باران چه خوش می بارید

بر تارک این دشت خسته

و ما با صدای باران

گوش دل میدادیم

به نوای خوش دلکش

              عزیز جانم ز سفر باز آمد

             شکر دهانم ز سفر باز آمد

اما حال

نه نشان از مهر است و

نه شکر دهان

چه غمی داشت بهاری که

نیامده پژمرد

و داریوش رفیعی گفت

           شد خزان گلشن آشنایی

          بازم آتش به جان زد جدایی

و هیهات از این

دوری جانگداز

کاش نمیرفتیم

رخت سفر نمی بستیم

و به قول هایده نمی خواندیم

                   روزهای روشن خدا حافظ

                  سرزمین من خداحافظ

چه میشد اگر کاشکی هایمان

را میکاشتند

تا باز جوانه میزد وما

افسوس نمیخوردیم

بر عمر از دست رفته

و چراغ خاموش شده

حیف از سوسن

که عاشق سوخت

وقتی که خواند

                   تو شهری که تو نیستی

                  خیابون شده خالی

و در این دنیای پوشالی

و تنهایی لاعلاج

فریاد مهستی نمی شد

اینکه

              وقتی رفتم کسی غصه اش نگرفت

             وقتی رفتم کسی بدرقه ام نکرد

آوخ زمانهء پر دردی است

............... روانشان شاد