اینجا در این خرابه
نشان از کدام خدا بجویم
دلم خون است
حنجره ام زخمی
درونم قل و قل
میجوشد از زردابی متعفن
که پشت دیوار شرم
حبس شده و بیرون نمیریزد
تا رها شوم
نگاه کن
دیگر چیزی برایم نمانده
خاک هم تن آلوده ام را پذیرا نیست
سرخاب دوایم نمیکند
هزار بار رنگ زدم رخسارهء زردم را
برهنه تن
به بازی روزگار رفتم
دایره به دست
زنگوله به پا
بر طبل بی عاری زدم
چرخیدم وچرخیدم
عطر گیسوانم
شراب سکر آور مجلس شد
و تارهایش
نیشتری که قلبم را میخراشید
چه اشکها که ریختم و کس ندید
آخر خدا چرا مرا ندیدی؟
چرا فرزند گرسنه ام را نشنیدی؟
حال به مجازاتم نشسته ای
آنوقت که میخواندمت کجا بودی
یادت هست
وقتی بر سر من
گرگکان به قمار نشستند و
هر کدام
تکه ای از تنم را به دندان کشیدند
چقدر نالیدم
چقدر ضجه زدم
چقدر گفتم خدااااااااااااااااااااا
کجا بودی؟
آنزمان که سیر میشدند و
بسان دستمال چرکین
دور انداز دستانشان میشدم و
آب بد سگال دهانشان مزدم
کجا بودی؟
آن هنگام که سیه رو
با تکه نانی از بی آبرویی
به آغوش کودکم میرفتم
باز هم میخواندمت
اما
انگار گوشهایت را برویم بسته بودی
آه
چه دردها در سینه دارم
مردن برایم پادشاهی ست
اما او نیز مرا قی میکند
خدااااااااااااااااااااااا
باز هم میخوانمت
یکبار
فقط یکبار بگو
مرهمم میشوی؟
