من پارتم اشکانیم ارژنگ پاک مانیم

تا باران سبز شود

golshanedad — Mon, 21 Apr 2008 05:32:51 GMT

انقدر فراموشم کن

تا یاد من ات

     از خاطرم خالی شود

وخاطرات مرددم

در کوچه های هوا خوری

           دنبال یار بگردد

قابی برای خاطره های

غرق شده ات

      دست و پا کن

تا دریا

      فاصله ای نیست

پشت همین مراودت زنگ زده

بوی گلاب می اید

کس جهات چهارگانه را

     با حواس پنجگانه مینگرد

حق با شماست

ما را فقط

تا چراغ قرمز اول

        بدرقه کنید

تا باران سبز نشود

نخواهم بارید

بی دغدغه

از پل چوبی

     خواهم گذشت

به مهربانی اب

اعتماد خواهم کرد

کمی دلم را به کوچه میزنم

تا بیشتر

         دریا دل شوم

وقتی بهار در من جوانه زد

در تو خواهم رویید

حرفی برای گفتن

       در من بکار

تا با صدای تو

      خاموش شوم

ما در بن بست یک

کوچهء مشترک

         جدا شدیم

چه غریبانه

golshanedad — Wed, 02 Apr 2008 05:24:09 GMT

پنجشنبه ها خزان می شد

جمعه ها شعری تازه می نوشتم

و برای یار میفرستادم

شنبه ها یاس و پیچک ها

جوانه میزدند

ما رادیوی بزرگمان را

به قهوه چی محل فروختیم

صندلی های لهستانی را اما

خواستگاران خواهرم خریدند

تابستانها از پشت بام به کوچه پریدیم

زمستانها طول خیابان را پیاده رفتیم

و هر گاه که پنجشنبه ها خزان میشد

معلم هامان را کتک زدیم

برادر هایمان را تا زندان مشایعت کردیم

دفتر های شعرمان را سوزاندیم

و کتابهای قدیمی را چال کردیم

ما جمعه ها شعر تازه نوشتیم

تا شنبه ها

بهار را

به یاس و پیچک های جوان

بسپاریم

سرد و خاموش

golshanedad — Sat, 01 Mar 2008 02:37:09 GMT

اینجا هزارن ستاره جان باخته
خزان از اسمان میبارد
ماه بر شاخسارتک درخت کوچه طعنه میزند
شاید برگهایش مهتاب بریزد

مسافری میرود
شاید باز گردد
اگر امید باز گشتن داشته باشد

کو همت مردانه همسایگان هور
تا ماه را چراغی کنند
و رد رخساره شرمگینت را
که بر کوچه مانده
دریابند

اه شب چه غمگین است و خسته
گویی فلکش کرده اند
درد دارد
نمیخواهد به فردا برسد
دل سوخته
به تمنای نگاهی نشسته از غریبه ای

و ما مهتاب به دندان گرفته ایم
تا چه شود
نمیدانم
کاش این شب
به گرداب سرد تنهایی نمی غلطید

کدام دلداده به فریاد بی کسی نشسته
که شب به روز نمیرسد
اخر کلام
صفحه کاغذم به بدکامی تلخ شد
سیاه شد
و هنوز نمیدانم
چرا شب به روز دل نمیدهد
چرا؟

....................
دوستان مهربانم درود
امید که همواره دلهایتان مملو از شادابی و امید به فرداهای روشن باشد. قبل از هر چیز فرا رسیدن نوروز عید باستانی را به شمایان فزخنده و شادباش میگویم . و چون تا مدتی نخواهم بود از خداوند گار داد افرین برایتان ارزوی خرسندی . نیک نامی و تندرستی در سال جدید و همهء سالها خواهانم.
دلتان شاد
سرتان خوش
دادار یار
الف_دریا
برابر با10 /12/ 1386
feb/29/2008

زاد روز من

golshanedad — Fri, 22 Feb 2008 07:30:09 GMT

بیا و همراهم باش
در کنار شمعدانی های
لب حوض نقاشی بنشین
و نظاره کن رقص ماهیهای قرمز را
که به ترنم باد
موج میسازند از طنازی
اخر انان نیز
به بزم من امده اند
تا ترکهای دیوار دلم را
با غمزه بی الایش
التیام بخشند
اخر زاد روزم است
روزی که من به دامان گیتی چون هزارانی
غلطان
قدم گذاشتم
شمایان نیز مهربانان
فانوسی بیاورید
محفل کوچک ما
نورتان را خواهان است
بیایید

حرف دل

golshanedad — Tue, 12 Feb 2008 00:11:09 GMT

گل من پرنده ای باش و به باغ باد بگذر

مه من شکوفه ای باش و به دست آب بنشین

گل باغ آشنایی

گل من کجا شکفتی

که نه سرو میشناسد نه چمن سراغ دارد

نه کبوتری که پیغام تو آورد به بامی

نه به دست مست بادی

خط آبی پیامی

نه بنفشه ای نه جویی

نه نسیم گفتگویی

نه کبوتران پیغام

نه باغ های روشن

گل من میان گلهای کدام دشت خفتی

به کدام راه خواندی به کدام راه رفتی

گل من تو راز ما را به کدام دیو گفتی

که بریده ریشهء مهر

که شکسته شیشهء دل

منم این گیاه تنها

به گلی امید بسته همه شاخه ها شکسته

به امیدها نشسته

و به یادها شکفته

و در آن سیاه منزل به هزار وعده مانده

و به یک فریب خفته

هوس باز

golshanedad — Sat, 19 Jan 2008 07:53:23 GMT

ای که دنبال منی و هوسم جای دگر

تو همه عشقی و من باز بدنبال دگر

همچو گل در شفق باغ شکفتی و ولی

این نسیم نیست تو را وعدهء دیدار دگر

چشمه قند است و لب لعل تو نوشین از آن

چه کنم نیست مرا حال و تمنای دگر

همچو ساقی به برم آمدی ای بلبل شوریده ولی

نیست این میکده را باده و (می) جام دگر

گله از عشق بکردی و مرا بانگ زدی

غافل از اینکه مرا نیست چنان گوش شنیدار دگر

جان به لب جامه دریدی و تن عریان کردی

چشم من بود پی لیلی مستان دگر

سرمه بر چشم کشیدی و دو مریم بر گوش

چه کنم دیده مرا بود پی لعبت و رعنای دگر

طرهء مه چهره گشتی و غزل خوان آمدی

بیخبر زآنکه مرا هست به سر لوءلوء دیبای دگر

همه عمر زار نشستی ز چه روی برتافتم

من هوس بازم و دل در پی یک یار دگر

در حریم کوی او

golshanedad — Fri, 21 Dec 2007 06:17:58 GMT

رو به سوی بوستان یاس سپیدم آرزوست

با نسیم کوی یار عشق و امیدم آرزوست

تا نگاهم میکند با چشم خمارش نگار

مستی آن دیده و ابرو کمانم آرزوست

خانه ام تاریک باشد بی چراغ روی یار

از شرار چهره اش من آفتابم آرزوست

تشنه ماندم در هیاهوی کویر

از لب نوشین او یک قطره آبم آرزوست

گر جهان باشد مرا سهم تمام از زندگی

چرخش آن قامت حتی با عتابم آرزوست

همچو شیرین خفته در آغوش دردی عن قریب

در دم آخر صدای تیشه از آن بیستونم آرزوست

گر بخوانم شعری از بهر دل آشفته ام

خون نوشت رابعه از عشق یارم آرزوست

چون نفس بیرون رود از سینه ام بی بودنش

مرگ را با آن همه جور و جفایم آرزوست

تا بعد

golshanedad — Sun, 09 Dec 2007 09:18:56 GMT

مهر بانانم درود

دیرگاهی است که دلم نمیتواند کلامی بر زبان جاری کند

گویی در کوره راهی وا مانده ام

بدون هیچ چراغی

حتی ستارگان اسیر تاریکی غریب

نمیدانم کجا باید بروم

چه باید بکنم

دردی عجیب آزارم میدهد

دوستانم را دوست میدارم اما با من غریبند چرا؟

میخواهم بروم

شاید کمی آرام گیرم

یاران گرامی و نیک اندیشم

توانستم باز خواهم گشت

اما حال بدرود میگویمتان

سپندار یارتان

الف ـ دریا

برای تو

golshanedad — Fri, 30 Nov 2007 06:50:09 GMT

زندگی در چشم من رنگ غم است

شبنم شعرم اسیر ماتم است

بی تو این دنیا برایم یک دم است

زخمهای سینه ام بی مرهم است

بی تو ابرم گریهءخونین کند

آسمانم را خدا بی همدم است

خلوتم را هیچ سازی نیست کوک

جامم از می خالی و

این باغ نیز بی بنشن است

بی تو جان من به ظلمت خو کند

غصه هایم قصهءهفتاد من است

روزگارانم همه رنگ سکوت

نقش ایوانم خطوط مبهم است

شعله هایم خفته در آغوش گور

بی تو شبهایم به دنبال سحر

آفتاب قربانی اهریمن است

بی تو لیلا خاک بر سر میکند

رابعه غم نامه اش بر دامن است

یاسمن پر پر در این دشت جنون

ژا له بر رخساره زاری میکند

بی تو سهم من از این دیوان درد

گفتن لعنت به کار گلشن است

هر کلامی را که من آتش زدم

زردی اش از بی تو بودن

لیک

سرخ فام از عشق با تو بودن است

الف ـ دریا

روسپی

golshanedad — Thu, 15 Nov 2007 07:11:09 GMT

اینجا در این خرابه

نشان از کدام خدا بجویم

دلم خون است

حنجره ام زخمی

درونم قل و قل

میجوشد از زردابی متعفن

که پشت دیوار شرم

حبس شده و بیرون نمیریزد

تا رها شوم

نگاه کن

دیگر چیزی برایم نمانده

خاک هم تن آلوده ام را پذیرا نیست

سرخاب دوایم نمیکند

هزار بار رنگ زدم رخسارهء زردم را

برهنه تن

به بازی روزگار رفتم

دایره به دست

زنگوله به پا

بر طبل بی عاری زدم

چرخیدم وچرخیدم

عطر گیسوانم

شراب سکر آور مجلس شد

و تارهایش

نیشتری که قلبم را میخراشید

چه اشکها که ریختم و کس ندید

آخر خدا چرا مرا ندیدی؟

چرا فرزند گرسنه ام را نشنیدی؟

حال به مجازاتم نشسته ای

آنوقت که میخواندمت کجا بودی

یادت هست

وقتی بر سر من

گرگکان به قمار نشستند و

هر کدام

تکه ای از تنم را به دندان کشیدند

چقدر نالیدم

چقدر ضجه زدم

چقدر گفتم خدااااااااااااااااااااا

کجا بودی؟

آنزمان که سیر میشدند و

بسان دستمال چرکین

دور انداز دستانشان میشدم و

آب بد سگال دهانشان مزدم

کجا بودی؟

آن هنگام که سیه رو

با تکه نانی از بی آبرویی

به آغوش کودکم میرفتم

باز هم میخواندمت

اما

انگار گوشهایت را برویم بسته بودی

آه

چه دردها در سینه دارم

مردن برایم پادشاهی ست

اما او نیز مرا قی میکند

خدااااااااااااااااااااااا

باز هم میخوانمت

یکبار

فقط یکبار بگو

مرهمم میشوی؟